ชอบ...รัก...หลง  แตกต่างกันอย่างไร

1. “ชอบ”คำนี้ควรเอาไว้หน้าเครื่องหมายของความรักเพราะจะทำให้ความรักปลอดความขัดแย้ง มักจะมีความสุข และสมหวังเพราะ 1.1 ชอบ คือ รสนิยมตรงกัน นิสัยไปด้วยกันได้ เข้าใจกัน คุยกันถูกคอ เรียกว่าชอบพอกัน เช่น การคบเพื่อนเราก็ใช้ความรู้สึกนี้ เราจึงชอบเพื่อนรักเพื่อน มีความสุขพอใจ เมื่อได้อยู่กับเพื่อน แม้จะคบกันมาตั้งแต่วัยเรียน จนถึงทำงาน จนถึงแก่กว่า เพื่อนก็ไม่เคยหมดความหมาย เพราะมาจากรากฐาน ชอบ 1.2 ถ้าคำว่า “ชอบ” นำมาใช้กับคนที่รักของเรา ก็จะเพิ่มดีกรีดีกว่าเพื่อนขึ้นไปอีก เหตุนี้ควรพิสูจน์นิสัยใจคอ จนสามารถชอบเขาได้แล้วค่อยกลายเป็นความรักจึงจะถูกต้องอย่างที่ว่า“จะรักใครควรจะชอบเขามาก่อน แล้วความรักจะยั่งยืน

2. คำว่า “รัก” มีความหมายลึกซึ้งมากกว่าที่คุณคิด คนส่วนใหญ่จึงไม่รู้ความหมายคำว่ารักอย่างแท้จริง เพราะไม่คิดถึงทั้งๆ ที่ตัวเองก็กำลัง ประพฤติอยู่ 2.1 รัก มีความหมายถึงการอยากให้ ให้คนที่ตนรักมีความสุข แล้วตัวเองก็ต้องมีความสุขด้วย ทั้งที่ความสุขนั้นอาจจะไม่ใช่หมายถึงความสมหวังเสมอไป “ในความรักไม่มีความกลัว เพราะความกลัวถูกจัดเข้ากับการลงโทษ”mแต่การเสียเขาไปต้องมีเหตุผลที่สมควรจาก 2 ฝ่ายด้วย ไม่ใช่เราคิดไปเองว่าเขาคงจะได้ดี แล้วก็ทิ้งเขาไป (เห็นได้จากในภาพยนตร์บ่อย ๆ) ซึ่งทำให้เราต้องสูญเสียโอกาสทั้ง 2 ฝ่าย กลายเป็นจบลงด้วยความเศร้าแทน 2.2 รัก “ถ้าเราจะรักใครซักคน เราต้องคิดอยู่เสมอว่า เราจะให้อะไรกับเขา ไม่ใช่จะได้อะไรจากเขา” ความรักนั้นก็อดทนนานและกระทำคุณให้ ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด แต่ชื่นชมยินดีเมื่อประพฤติชอบ ความรักทนได้ทุกอย่างแม้ความผิดของคนอื่น และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ และมีความหวังอยู่เสมอ และทนต่อทุกอย่าง

3. คำว่า “หลง” หลงกับรักมักจะแยกกันยากมาก เพราะอาการคล้าย ๆ กัน ทีแรกก็ปลูกต้นรัก แต่พอต้นรักเติบใหญ่ ทำไมออกดอกเป็นความหลง ความหลงจะสำแดงแตกต่างจากความรักสังเกตได้ 3 ประการ 3.1 เห็นแก่ตัว กอบโกยความสุขจากคนรักให้มากที่สุด เช่น ขอพบ ขออยู่ใกล้ ให้คนรักปรนนิบัติเอาใจ เรียกร้องความสนใจตลอดเวลา เอาแต่ความสุขความพอใจตนเองเป็นใหญ่ 3.2 ความหลงจะสังเกตได้ จะไม่มีลดน้อยหรือแม้แต่ตัว แต่จะร้อนแรงขึ้นเป็นลำดับ เหมือนถูกผีกระทำ จะไม่มีเหตุผล เกรี้วกราด รุนแรง เอาแต่ใจ เรื่องเล็กก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ 3.3 การหึงหวง อย่างรุนแรง ไร้เหตุผล แม้ตัวเองจะได้ตายก็ยอม เช่นฆ่าตัวตาย หรือ ฆ่าตัวตายทั้งคู่  แต่นั่นคือการเข้าใจผิด มันไม่ใช่ความรัก เพราะความรัก คือความอ่อนโยน มีเหตุผล ไม่กระทำผิด แต่ความหลงกระทำให้เรา “คิดสั้น” “หลงผิด” ถูกครอบงำด้วยอำนาจที่แฝงแปลงร่างมาคล้ายกับความรักแท้

 โดย : as โพสเมื่อ [ วันพฤหัสบดี ที่ 4 พฤษภาคม 2549 เวลา 22:16 น.] 

...........

 

 

 

 

 

 

 

 

...........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่เห็นอะไรใช่มั้ยล่ะ  ก็ทุกคนอ่านด้วยตา  แต่แอนพิมพ์ด้วยใจ   อิอิอิ...

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งเราก็ไม่เคยรู้ความต้องการที่แท้จริงในใจเราเอง

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งกว่าที่เราจะรู้คุณค่าของของสิ่งใด ก็ต่อเมื่อเราได้เสียของสิ่งนั้นไปแล้ว

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งคนที่คิดว่าใช่กับไม่ใช่ แต่คนที่ไม่เคยมองเห็นความสำคัญ กลับมีค่าเหลือเกินเมื่อเค้าเดินจากเราไป

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งมีหลายสิ่งมากมายที่อยากพูดออกไป ( แต่ทำไม่ได้ซักที )

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งพึ่งจะเริ่ม ก็สายแล้ว

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งทำไมต้องยิ้มไว้ ทั้งที่หัวใจร้องไห้

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งชอบ รัก สงสาร ห่วงใยความหมายมันใกล้กันเหลือเกิน 

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งเรามักพูดว่าต่อไปจะไม่ทำงี้อีกแล้ว คอยดูนะ แต่แล้วก็ทำ

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งความจำเป็น มันก็สำคัญกว่าสิ่งที่ใจเราต้องการ

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งเราคิดถึงใครบางคนที่อยู่ห่างกันแสนไกล

เคยคิดมั้ยทำไม ? บางครั้งเราไม่สามารถทำอย่างที่อยากจะทำได้ นั่นสิทำไม

          มีเรื่องราวมากมายที่เราไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าทำไม มีเพียงสิ่งเดียวที่คุณจะทำได้ ก็คือ เลือกทำ

ในสิ่งที่คุณจะมีความสุขกับมัน และสิ่งที่คิดว่ามันดีที่สุดสำหรับคุณ

                           

 

 

เร็วจิงๆเลยอ่ะ พรุ่งนี้แอนนี่ก็ต้องไปเรียนและนะ วันที่ 6 และหรอเนี่ย ไวเหมือนโกหก ว้า! ยังไม่ค่อยได้เที่ยว

เลยอ่ะ เซงเลย อ้อ! ที่น่าเซงกว่า ก็คือ ตารางเรียนมะยักจะตรงกะป๋าโอ๊ตเลยแฮะ      น่าเศร้ามั้ยล่ะ พี่เค้า

เลิกเย็นชะมัด แบบว่าไม่ทันใจวัยรุ่นเลยอ่ะคะ .............

อืม ๆ ลืมบอกไปมะวานไปรอกินเครปที่โชคชัย4 มา เพราะได้ยินเค้าว่ากันว่าร้านเนี้ยมีแต่คนมารอคิวกัน 4 ทุ่ม

5 ทุ่ม เที่ยงคืน ตีหนึ่ง ก็ยังจารอกิน อืม แปลกดีนะ อิชั้นก็เลยต้องขอไปลองเป็นบุญแก่ปาก และเป็นสิริมงคล

แก่ชีวิตซะหน่อย อิอิ ไปถึงตอนเกือบๆ  2 ทุ่ม รอป้าแกทำเครป ได้ลิ้มลองก็อีตอน 4 ทุ่มกว่า อืม เข้าใจลึกซึ้ง

ถึงสัจธรรมเลย เฮ้อ นี่หรือเครปเมืองพุทธ ?????????

ไม่มีไรค่ะ แค่

ว่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

ปล.1 เซง เปิดเรียนและ

ปล.2 เซง กำลัง2 ตารางหนูไม่ตรงกะป๋าอ่ะ

ปล.3 ป้าๆ เครปป้าไมช้าจังอ่ะ รอ2 ชม. หนูกิน ไม่ถึง 5 นาทีเลย เซงป้าอ่ะ

ปล.4 ว่าง...........................................

 

 

 

 

        เหนื่อยๆๆ เหนื่อยมากๆเลยเจ้าค่ะ ก็มะวันที่ 22 ที่ผ่านมาเนี่ย อิชั้นไปรับน้องมาค่ะ

โอ๊ะโห เจ้าประคุณขา บอกได้สั้นๆค่ะ ว่า สุดๆไปเลย แบบว่า เหนื่อยสุดๆ เลอะสุดๆ ร้อนสุดๆ สกปรกสุดๆ และ

สุดท้าย มันทำให้อิชั้นโทรมสุดๆค่ะ ก็แหม จะไม่ให้โทรมได้ยังไงละคะ ก็คิดดูสิ รุ่นพี่แกเล่นเอาผ้าดำปิดตาอิชั้น

และก็ให้อิชั้นคลานค่ะคุณ  คลานตลอดทาง คลานทุกฐาน คลานบนกระดาษหนังสือพิมพ์เละๆ เต็มไปด้วย

เฉาก๊วยที่ถูกขยี้เละไปทั้งพื้น แค่นั้นยังไม่พอในขณะที่อิชั้นคลาน พี่แกก็ทั้งสาดน้ำ สาดแป้ง เอาสีป้ายหน้า

เขียนตามตัว เฮ้อ กว่าจะผ่านแต่ละฐานมาได้ ก็เกือบตายละค่ะคู้นน..                       

 

 ณ วันที่ 24 อิชั้น  ก็เหนื่อยอีก เอาเข้าไปคราวนี้ ไม่รู้เค้าคิดกันได้ไงให้เดินทัวร์ รอบ

มหาลัยเกษตร (เอ่อ คือ พี่คะ พี่คิดนานป่ะ เกษตรมันไม่ใช่เล็กๆนะยะ )  เดินยังงี้น่องแอนนี่ก็

ปูดตาย เด๋วเค้าก็นึกว่านักกล้ามมาเอง เหอะๆ แต่ขอบอก เดินไปก็เท่านั้น เพราะจำไม่ได้ซักนิดเลยว่า อะไรอยู่

ตรงไหน   ( เสียแรงเปล่ามาก)

  ส่วนวันนี้ (วันที่25) ก็ไปอีกเช่นกัน แบบว่า เบื่อมากเพราะวันนี้ให้นั่งอย่างเดียวเลยอ่ะ ตั้งแต่

8.00-17.00 นั่งกันจน ก้นเปียกก้นแฉะเลย แต่ก็สนุกนะ วิทยากรแต่ละคนพูดตลกดี อ้อ

วันนี้มีพระมาเทศน์ด้วยล่ะ เป็นพระอาจารย์ที่เขียนบทละครเรื่อง ธรรมะติดปีกทางช่อง 3

ด้วยนะ ท่านเล่าเรื่องให้ฟังมากมาย มีแง่คิดดีดีทั้งนั้น ทำเอา อิชั้นน้ำตาซึมหลายระลอก

เลยเจ้าค่ะ      

       

 

                         ปล. 1 เหนื่อยเป็นนะเพ่ ให้ไปมหาลัยทุกวันอ่ะ

                         ปล. 2 เปงนิสิตเกษตรนี่ยากจิงๆ (กว่าจะได้เป็น เฮ้อ)

                         ปล. 3 ยังคิดถึงนะ (โทรศัพท์ของชั้น)

                         ปล. 4 อัญเชิญตัวเองไปนอน (อิอิ เหนื่อยเจ้าค่ะ)

                         ปล. 5 ขอให้ผู้เม้นทุกคนจงเจริญ

 

 

 

          ฮือ  ฮือ  ฮือ ! ไม่หน้าไปงานแต่งงานเลยเจงๆ ได้กินอาหารชั้นเลิศ แต่กลับต้อง

เสียโทรศัพท์สุดที่รัก ราคาตั้ง 20,000 กว่า มันคุ้มกันมั้ยเนี่ย ??   อยากจะบ้าตาย มันเป็นเงินที่เราอุตส่าห์

เก็บมานะ ชาติที่แล้วเคยไปเอาของใครมานะ ชาตินี้เค้าเลยมาเอาไป (แพงซะด้วย)                          

           ทำยังไงดีนะ จะซื้อใหม่ก็เสียดายเงิน อีกอย่างยังคิดถึงโทรศัพท์เก่าอยู่เลย

(ทำใจไม่ได้) เฮ้อ ทำไมเราถึงได้เป็นคนขี้ลืมและก็สับเพร่า แบบนี้นะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้

อ่ะ เป็นคนอย่างงี้มาตั้งนานแล้ว แก้ไม่หายซะที เรื่องขี้ลืมเป็นที่ 1 โอ้ย กลุ้มๆๆๆๆ จะทำ

ยังไงดีนะ ตัดสินใจไม่ถูกเลย โอ้พระเจ้าจอร์จ มันเครียดมาก.......ใครก็ได้ชี้ทางสว่างให้ทีนะจ๊ะ นะจ๊ะ นะจ๊ะ**

 วันเน้ เราไปแนะน้องเตรียมเอนท์ทรานที่โรงเรียน บ.ด2มา แต่ฝนเจ้ากรรมสิ ดันตกลงมาอย่างหนักน้ำก็ท่วมอีก

เออ เอ้าเอากันเข้าไป ดีเนอะ พอเราออกมา มันก็ตกอย่างหนักเลย ดีนะที่พี่โอ๊ตเอาร่มมาไม่งั้น เราแย่แน่เลย

เพราะวันนี้เราดันใส่เสื้อสีขาวด้วยอ่ะ ถ้ามะมีร่มเพ่โอ๊ตตี้ แย่เลย อิอิอิ (มีหวังได้โชว์กันถ้วนหน้าพอดีอ่ะนะ)

 หุหุหุ วันนี้มีลาภปาก ได้ทานสเต็กไป ตั้ง 2 จานแน่ะ อร่อยมากเลย (หรือเพราะว่าหิว

หว่าเรา) แต่คนร่วมโต๊ะกะเรานี่สิ แอบมองเรากินอยู่ได้ จะมองทำไมฮะ มองก็ไม่มองปล่าวนะ ยังจะมาวิภาค

วิจารณ์อีก แหมๆๆๆ รู้และจ๊ะ ว่ากินเร็ว จะว่ากันไปถึงไหน

  โอ้ย อีกเรื่องที่เบื่อสุดๆ ทำไมต้องมาบังคับจิตใจกันด้วยนะ ไม่เข้าใจรึไงว่าไม่อยากรับ

น้องอ่ะ ฮะ หูแตกกันรึไง รุ่นพี่นี่เป็นยังไงนะ ทำไรให้มันยุ่งยาก อีตอนมัธยม ยังไม่เห็นมีใคร

มารับน้องเลย สมัครเส็ดเข้าเลย ไม่ยุ่งยากด้วย นี่อะไรก็ไม่รู้จามาเล่นอะไรเลอะเทอะ โอ้ เซง

 

ปล.1 มือถือของชั้น(หายไปแว้ววว)

ปล.2 ขอบคุณเพ่โอ๊ตที่พกร่มมา รอบคอบมากค่ะ

ปล.3 แอนว่าแอนไม่ได้กินเร็วนะ แต่จานแอนมันอาจให้น้อยไป(มั้ง)

ปล.4 เซงเจงเจง รับน้อง แต่จำใจต้องไป เพราะนี่คือคำสั่งจากรุ่นเพ่ (กัวจังเลย)

 

มีรูปวันงานให้ดูด้วยนะ

ซา หวัด ดี ฮับ +++ มะได้อัพได มานานมาก นานจนแฟนพันธุ์แท้ (แฟนตัวจิง) เรียกร้องอ้อนวอน ให้มาอัพได

แล้ว อ่ะ อ่ะ อัพก็อัพสิแหม (เป็นไงล่ะอยู่ในโอวาทมั้ย แหะ แหะ ) วันนี้เป็นวันที่ 19 และ ต้องไปงานแต่งงาน

ของลูกค้า ป๊า ซักกะหน่อย ชุดก็ตัดเส็ดแล้ว สวยเริ่ดเลยล่ะ เสียอย่างเดียวตัดซะช่วงบนคับไปหน่อย (เสียดาย

ผ้าหรอเพ่ เลยตัดเล็กน่ะ) เอาน่า พอทนจ้า!!! เด๋วตอนเย็นๆ ก็ต้องไปแต่งหน้าทำผม ฟามเจงอ่ะ แอนนี่อยากทำ

ผมเองด้วย แต่เด็จแม่ท่านบอกว่าไม่เอาเด๋วไม่เริ่ดอ่ะ หุหุหุ โอเช คำสั่งจากเบื้องบนขัดไม่ได้ด้วย ขัดมากเด๋ว

เงินเดือน เดือนหน้าไม่ออก (แย่เลยเรา)

                                               

 

                   ทุกคนไม่ต้องเปงห่วงนะ ยังไง ถ้าเส็ดจากงานจะถ่ายรูปมาให้ดูกันว่า เปงยังไงบ้างพอ

ไปวัดไปวาได้ป่าว   เอิ๊กๆๆ แต่ขอบอกว่าเอาแบบมาจากหนังสือนิดหน่อย บวกกับการความคิดของดีไซน์เนอร์

ชื่อดัง (ขอเอ่ยนาม) คุณเบนจี้ (พี่หนู พี่หนู) แหะๆๆ    

          

 

             อืม ลืมเล่าเลยมะวานเจอ ชาวอิตาลี ลามก  เลวทรามที่สุด ชั่วมาก ไม่มีความเป็นมนุษย์ที่ดี ไม่มี

มารยาท ไร้การศึกษา ไม่มีสกุล ไอ้คนพ่อแม่ไม่สั่งสอน ฝรั่งชั้นต่ำ ทำตัวหยาบช้าที่สุด ไอ้บ้าชอบโชว์ ไอ้โรค

จิต โอ้ยๆๆๆๆ  ไม่รู้จะด่ามันยังไง เอาเป็นว่ามันแย่มากจิงๆ จะจำชื่อมันไว้เลย ไอ้ alessio ไอ้บ้า ลามก จกเปรต

เกลียดๆๆๆๆ เกลียดที่สุดไอ้เลว พูดถึงแกแล้วชั้น ขยะแขยง ขนลุกชูชันเลย ไป ไป ไป ไปตายซะ

   

                                    

                   ปล1. ไอ้ alessio แกไปตายซะเถอะ ( ชั้นขอให้แกเป็นหมัน โอม เพี้ยง!)

                   ปล2. ขอบคุณดีไซน์เนอร์คนเก่ง(พี่หนู พี่หนู)

                   ปล3. จะ 7 เดือนแล้นน.. คิดถึงนะคะ

                   ปล4.  ............

 

           

 

 " รอยยิ้มเปื้อนหน้า น้ำตาเปื้อนใจ " เคยได้ยินคำนี้มานานและ แต่ไม่เคยเข้าใจลึกซึ้งอะไรกับมันซักเท่าไหร่

ยังง งง ว่ามันเป็นยังไง แต่พอถึงช่วงเวลานี้ ความหมายของคำคำนี้ มันหลั่งไหลออกมาออกมาอย่างท่วมท้น

ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งที่เกิดขึ้น โดยปราศจากซึ่งคำอธิบายใดๆ มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่สัมผัสได้

                                   

 

 " ยิ้มเพื่อลบ กลบน้ำตา "  แปลกจิงๆกับความรู้สึกแบบนี้ เสียใจมากมาย แต่กลับต้องกลั้นน้ำตาแห่งความ

เศร้านี้ไว้ ทั้งที่ตอนนี้ในหัวใจเจ็ปปวดราวกับมีบางสิ่งที่กำลังทิ่มแทงมันอย่างไร้ความปราณี รอยยิ้มที่มีบนใบ

หน้า กลบเกลื่อนน้ำตาที่เปื้อนใจ ได้จริงหรือ ?????

                                    

  " คำรัก คำลา "  ในโลกนี้ ทุกอย่างเกิดมาเพื่อเป็นคู่กัน อย่างที่เค้าว่า "คู่กันแล้ว ย่อมไม่แคล้วกันไป" เรา

เริ่มต้นที่จะศึกษา ใครบางคนด้วยคำคำนี้ "รัก" แต่เมื่อความรักเริ่มแปรเปลี่ยนไปคำสุดท้ายที่มีให้กันคือคำว่า

"ลา"

                                    

    

               อย่างน้อยครั้งนึงก็เคยได้ชื่อ ว่าป็นคนรักกัน อย่างน้อยก็ยังมีคืนและวัน ที่เคยมีความหมาย อย่างน้อยจะยังมีเธอในใจ แม้เวลา จะเปลี่ยน ไปนานซักเท่าไหร่ ชั้นจะจำไว้ ว่าเราเคยรักกัน       

                      

จะไม่ลืมที่เรามีกันและกันในวันนี้ จะไม่ลืม เวลาความสุขที่เราเคยร่วมมี และจากนี้ไม่ว่าชีวิตจะพบใครคนไหน แต่ว่าชั้นจะมีเธออยู่เสมอในหัวใจ

                       

                         ปล.1 จะจำวันเวลาดีดีที่เคยมี รักนะ ลาก่อน

                         ปล.2  ขอบคุณตัวเองที่ยังจะมีอารมณ์มานั่งแต่ง ผลงานนี้

                         ปล.3  ขอบคุณความรักที่เข้ามาทักทาย และจากไป

           

                                  

                    

          แบบว่า มึน มึน งง!!!  วานเน้มะรู้เปงไร มีคนส่งเมลมาหาตั้ง 6-7 คนได้ ต่างชาติ ต่างภาษาทั้งน้าน มี

ทั้ง ไทย จีน ฮ่องกง เกาหลี ตุรกี แคนาดา ประมาณนี้ อ่ะนะ แหม ไอ้เราก็ยิ่งเก่งภาษาอังกฤษซะด้วย(เพ้อเจ้อ)

ทำไงล่ะ มันแอดเข้ามาและ ด้วยความเชื่อมั่นในภาษา(ที่มีอยู่น้อยนิด) แอดมาก็กด ok ซะเลย กดรับมันแบบไม่

คิดถึงความสามารถในภาษา ซะอย่างงั้น

                                    

           รายแรกเลยละกัน หนุ่มชาวตุรกี วัย 21 แอดปุ๊ป ก็ทักปั๊บเลย (สะเทือนใจอย่างแรงเลยนิ) อ่ะนะ เอา

กะเค้าหน่อย แสดงตัวว่าเป็นคนไทยคนนึงที่พูดอังกฤษได้ แฮ่ๆๆๆ แต่ก็โอนะ เพราะเรามีหนทางเอาตัวรอด คำ

ไหนตอบไม่ได้ บอกมันไปเลย "รอแปปนะคะ แม่ชั้นเรียก"  555+ แค่นี้ก็ไม่มีปังหาและ สบายมาก อ้อ ได้เห็น

หน้าเค้าด้วยนะ หน้าตาพอไปวัดไปวาได้ ไม่หล่อ แต่ก็ดีน้า ที่บ้านตื่นเต้นกันยกใหญ่ เพราะมะเคยได้คุยกะฝรั่ง

ซักกะที เลยมารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย ใครมีศัพท์เด็ดๆในหัวก็งัดมาใช้กันอีตอนนี้แหละ  เฮ้อ! รอดตัวไปที

เพราะมีตัวช่วยเยอะ นี่แหละที่เค้าเรียกว่า team  work

            รายที่ 2เปงคนฮ่องกง อยู่เมืองไทย อ่ะนะ ซวยเลย เพราะดันมาขอให้แอนนี่สอนภาษาไทย (แบบจิง

จัง เพราะให้เงินด้วย) อ่ะนะ เรื่องสอนภาษาไทยน่ะมะมีปัญหาหรอก แต่ไอ้ที่อิชั้นต้องสอนภาษาไทยคุณ โดย

การพูดเป็นภาษา อังกฤษ นี่สิ อิชั้นคิดหนักค่ะ  จะเป็นไปได้ยังไงละคะคู้นนนน..... คุยในนี้ยังไม่พอใจ ดันให้

เบอร์มือถือซะด้วย(จิงจังไปป่าวเนี่ย) ชั้นไม่ได้จะสอนคุณนะ เฮ้อ เครียดๆๆๆๆ

             ขอพูดถึงแค่ 2 คนนี้ละกันนะ เพราะว่าเริ่มจาเอียนและ ยิ่งมะค่อยถูกกะฝรั่งด้วยอ่ะ กลัวๆๆๆๆ ไม่นิยม

ของต่างชาติอ่ะ กลัวเจ้าค่ะ รักเมืองไทย รักคนไทย

                     ปล.1  รักคนไทย จำไว้

                     ปล.2   คุณ emre ช้านมะช่ายแฟนคุณ อย่ามาเรียกช้านที่รัก อีกอย่างชื่อคุณชั้น

                              ยัง สะกดไม่ออกเลยอ่ะ

                     ปล.3  คุณ arron ชั้นไม่ช่ายครู สอนคุณไม่ได้นะคะ

                     ปล.4  ปายกินหมูกระทะคนเดียว มะแบ่งแอนนี่ อร่อยมะล่ะตัว คิดถึงเพ่โอ๊ตจัง

                     ปล.5 ขอบคุณ daddy และเจ๊ ที่เปงตัวช่วยที่ดีที่สุด( ช่วยกันมั่ว 3 คน)                      

                     ปล.6  รักคนเม้นยิ่งชีพ

 

                                                 

          วันเน้ มะมีไรเปงพิเศษเลย ชีวิตดำเนินไปอย่างราบเรียบเรื่อยๆ ไม่มีไรที่อยากจานำเสนอ ซักเท่าไหร่

        เพราะมะได้ออกปายไหนเลย เลยมะมีเรื่องราวที่จะมาเล่าสู่กันฟัง วันวันนึงก็ใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้าน

        (เรียกอีกอย่างว่าดักดาน) นั่งหน้าโง่ ไม่มีไรทำ ชีวิตไร้ซึ่งแก่นสาร เฮ้อ! เซ็งๆๆๆ

        

                                                                                                

                                                                           

 

                       หมด หมด  หมดกัน ที่บ้านก็จะไปพัทยากัน วันที่ 21 22 23 นี้ ไอ้เราก็ต้องไปรับน้องวันที่

            22 อีก สวรรค์กลั่นแกล้งกันนิหว่า อดอ่ะดิ ท่าจะอดกันหมดด้วย อยากไป อยากไป "ชั้นจะไปพัทยา

            ยา ยา ยา..... "

                                                          

                        วันเน้ แอนนี่ได้ดูเพ่ฟิล์มด้วย น่ารักอ่ะน่ารัก ร้องเพลงก็โออ่ะนะ ใครจะว่าลาวก็ช่าง แต่

             ขอบอกว่าอย่ามาพูดให้ได้ยินเพราะ จะทำให้รู้สึกว่าคนพูดอิจฉา  เพราะหน้าตาไม่ดีเหมือนเพ่เค้า นี่

             เปงคำเตือนครั้งที่1

               หมดเวลา

            ลาก่อน วันนี้ จำลา ไป บับ บาย

        เหอะๆ ก็มะวันก่อนอ่ะจิ ปายซื้อรองเท้าที่สยามมา ก็กะว่า จะใส่ไปมหาลัยซักกะหน่อย อุตส่าห์เดินเลือก

แบบแจ่มๆ มาและเชีย  เปงไงอ่ะหรอ ไม่ มีsize เราไง แต่ใจมันอยากได้อ่ะ ก็คิดไว้ไงว่า เอาวะ ใหญ่กว่าเบอร์

2เบอร์ คงใส่ได้อ่ะ เผื่อโต(แอบเพ้อเจ้อ ว่าจะโตขึ้นอีก) อืม ควักเงินจ่ายเลย วันนั้นกลับบ้านด้วยความสบายใจ

เพราะได้รองเท้าที่ถูกจายย..

        บุญมีแต่กรรมดันบัง กลับถึงบ้านก็เห่อรองเท้าซะเหลือเกิน ลองหยิบเอามาเดินใส่เล่นดีก่า บรรจงใส่

ถุงเท้าที่เค้าแถมมา และสวมรองเท้าทันที เตรียมท่าจะเดินหมุนรอบบ้าน เยื้องย่างอย่างนางแบบ แต่เจ้าประ

คุณเอ้ย ความรู้สึกราวกับใส่กางเกง hip hop ยังไงยังงั้น กางเกงหลุดตูดยังไง  รองเท้ามันก็หลุดติ๊ส ยังงั้น เริ่ม

รู้ตัวว่าไม่ work ครั้นจะเอาไปเปลี่ยนก็อายแทบแทรกแผ่นดิน ไอ้เจ้าของร้านมันคงว่าเราโง่ดักดาน ขนาดไป

ลองด้วยตัวเอง มันยังจะเอาที่ใส่ไม่ได้ไปอีก โอเช โอเช ตกลงปลงใจ ให้คนที่เค้าใส่ได้ปาย..

        วันเน้ จาปายสยามขอไปซื้อรองเท้าแก้ตัวอีกซักหน คราวเน้จามะยอมอับจน กลับมาอีก เหอะๆๆๆๆ แต่

มะเปงราย เค้า ว่า ผิดเปงครู u know???

         พอและ พอและ อ่านวันละนิดจิตแจ่มใส อ้อ อย่าลืมนะคะว่า วันนี้คุณเม้นให้แอนแล้วรึยัง แฮ่ๆๆ

 

                             ถึงเวลาตามล่าหารองเท้าแล้นนนนนน..........

         

          ปล.1 จำไว้ผิดเปงครู

          ปล.2  วันเน้ อารมณ์  แบบว่า ชิวชิว

          ปล.3 .................

          ปล.4 ................

          ปล.5 จะรักคนเม้น ตลอดปายยย...

 

          เข้ามหาลัยและสินะเรา ไวเหมือนโกหก ความรู้สึกยังเหมือนกับว่าเป็นเด็กมัธยมคนนึงอยู่เลย ต่อจากนี้ คงต้องเพิ่มความรับผิดชอบให้กับตัวเองอีกหลายเท่า ความเป็นผู้ใหญ่ก็เริ่มที่จะย่างก้าวเข้ามาในชีวิต และกลืนกินเอาความเป็นเด็กไปจากเราทีละน้อย ทีละน้อย

          เอาเหอะ แค่เป็นน้องใหม่ปี 1 ชิว ชิว ไม่น่ามีปังหาไรมาก ถึงมีก็มะเคยหวั่น เพราะน้องแอน

"สู้โว้ยย" อยู่แล้นน..อิอิ ลองดูซักตั้งน่า กับการเป็นน้องใหม่เฟรชชี่ แห่งรั้วมหาลัยเกษตรศาสตร์

         ต่อไปนี้ น้องแอนจะโตและนะ เข้ามหาลัยแล้ว ฝากบอกบางคนด้วยว่า อย่ามาบอกว่าเค้าทำไรเหมือนเด็ก คิดไรเหมือนเด็กอีก เข้าจายมะ โต แว้ว โต แว้ว โต แว้ว เลิกดุได้แล้ว

        โอ้ย ขี้เกียจและ จะเขียนไรกันนักหนาเนอะ เขียนเยอะก็ขี้เกียจอ่านกัน อย่าเขียนเลย เมื่อยด้วย เจงมะ

 

ปล.1 ขอบคุงทุกคนที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจอ่าน แต่เม้น

ปล.2 ขอบคุงเจ๊เบน ที่สอนทำ (น่ารักที่ซู๊ดด..)

ปล.3 ขอบคุงพี่โอ๋ที่ชมว่าน้องน่ารัก (ในรูปเท่านั้น)

ปล.4 ขอบคุงเพ่โอ๊ตที่บ่นให้ฟังจนต้องหลับใหล

ปล.5 ขอบคุงน้องตัวแสบ ที่กวนได้กวนดีทุกวี่ทุกวัน

ปล.6 ขอบคุงทุกคนที่คุยกะน้องแอน

ปล.7 สุดท้าย ป๊า กะ ม้า ที่ให้แอนเกิดมานั่งหน้าสลอน